Terug thuis... foto's kijken

De eerste dag in de buurt van Saint-Quentin

Puffen bij 40°C

Eerste stop in Remy

Klaar voor dag 2

Klaar voor dag 3


Samen even halthouden

Klaar voor dag 4 ???

Water gieten !!!

Repos des vélos

Klaar voor dag 5

Een trouwe supporter

Klaar voor dag 6

De Goudepennes aan ND des Cyclistes

Een kaars branden in ND des Cyclistes

De weg kwijt ??

Een Schleckje doen...

Le Grand Arrivé

Miljoenen zonnebloemen

Onze jeugdige supporters

Hoed én helm af voor mijn chauffeur !

Te Lourdes op de bergen

Wie ooit dit lied schreef, kwam nooit met de fiets naar Lourdes-Frankrijk. Dé platste rit bij uitstek. Niet dat we daar om treurden, maar ik had er mij wel iets anders bij voorgesteld.
Een verademing dus. Ook van de wind was met moeite nog enig spoor te bekennen. Tijd om wat te keuvelen en naast elkaar rijdende de zes afgelopen dagen te evalueren. Alles hebben we getrotseerd en toch hebben we het overleefd met brio. Beider conditie is nog ronduit goed. Voor één enkel lichaamsonderdeel is het best dat we op het ganse parcours bijna geen kasseien te verwerken kregen. Dit was zeker de laatste dagen een geluk.
De zonnebloemen hebben plaats gemaakt voor maïs. Enorm veel maïs. Ze zullen hier in Frankrijk nog eeuwen zonnebloem- en maïsolie kunnen produceren.
De aankomst in Lourdes was apart. Eerst toch nog wat steile hellingen in het stadscentrum over en tussen duizenden gelovigen, toeristen, priesters, zusters, mensen van alle rassen slalommen om dan via de grote poort het heiligdom binnen te rijden. Nu ja, binnen rijden mocht niet van de poortwachter, zelfs niet met de fiets aan de hand. Dan maar in wielertenue alleen naar de grot waar we de priester uit Oostakker weer ontmoetten met een verwelkoming en een dankwoord voor de behouden aankomst.
Zonder ongevallen en met maar twee platte banden mochten we ons inderdaad gelukkig prijzen.
De avond werd afgesloten met een toevallige ontmoeting met de bisschop van Gent die ook zijn waardering voor ons exploot niet onder stoelen of banken stak.

Om te eindigen wil ik mijn uiterste dank en appreciatie uitdrukken voor onze volgens van het eerste tot het laatste uur.
Dank voor hun inspanningen, geduld, begeestering, aanmoediging en nog zo veel meer. Door hen werd onze trip naar Lourdes heel wat minder “lourd”.
Ook dank aan de volgens op het thuisfront (zelfs tot in Amsterdam). Het was fijn jullie aanmoedigingen per sms of blogreactie te lezen.

En dan nu focussen op wat ik in feite in Lourdes kom doen : merci zeggen voor het mirakel dat in Leuven is geschied.

Tussen de wielergoden der aarde

Het eerste deel van deze rit kon beschouwd worden als puur functioneel, om van punt A naar punt B te rijden.
Pas na Casteljaloux was het rijden aangenaam dank zij een bosrijke omgeving waarbij het geluid van voorbijrazende auto’s vervangen werd door het getsjirp van krekels en uiteindelijk “un plat pays” met weinig wind.
Hét grote doel van deze dag was Notre-Dame des Cyclistes in Labastide d’Armagnac. We moesten daar voor 18.00 uur zijn, want anders hingen we eraan voor de moeite wegens een gesloten poort. Na een race waarbij Sven en ik mooi rondjes draaiden zoals de echte Tourrijders haalden we met een gemiddelde snelheid van 27 km/uur ons doel.
De moeite waard om ons te haasten : originele wielertruien van de groten der aarde, waarbij onze aandacht uiteraard in eerste instantie uitging naar een gele trui van Eddy Merckx uit zijn Faema-tijdperk, een wereldkampioenentrui van ’s lands glorie, Tom Boonen en gele truien van Armstrong en Contador. Verder nog honderden andere van bekende en onbekende helden uit alle hoeken van de koerswereld.
Een kaars en een klein dankwoord voor de afgelopen fietsdagen zonder kleerscheuren besloten het bezoek.
Om te eindigen nog 20 kilometer doorheen de druivenvelden waarvan Armagnac wordt gemaakt.
Een afhaal-Chinees besloot deze voorlaatste dag van onze missie.

Pineau de Charentes

Mijn vrouw weet als geen ander dat ik als aperitiefje graag een pinootje drink. Ik deed dit gisterenavond nog op het terras van de camping. Mij lijkt het dat dit drankje veel makkelijker te verteren was dan de streek met dezelfde naam waardoor we heden fietsten.
Ook hier wegenbouwers die niet per lopende kilometer betaald worden maar wel per aangelegde bult of helling. Hoe hoger, hoe meer ereloon.
In het begin mat de wind zich bij wijlen de allure aan van een kleine mistral, maar in de loop van de dag vond hij het blijkbaar genoeg om ons te tormenteren en ging hij wat rusten.
We hadden bij enkele vorige stops al gehoord dat wij een deel van de weg naar Santiago de Compostella aan het rijden waren. Ook vanavond nog in onze gîte in Festalemps. Lourdes is echter voor ons ver genoeg. Santiago was “no part of the deal”.
Fysiek is alles nog redelijk OK, maar mentaal gaat het moeilijker. De druk(te) om iedere dag van het ene punt naar het andere te trekken, wordt zwaar om dragen.
Gelukkig maakte de natuur rondom ons veel goed. Veel bossen, enorm veel zonnebloemen, pittoreske dorpjes met Romaanse kerken en ander moois tussen de gebruikelijke hellingen.
Nog even melden dat ik deze morgen opnieuw de zon uitdaagde door mijn Saxo-truitje aan te trekken en het heeft klaarblijkelijk gewerkt. 29° C gemiddeld op de fietsthermometer.
Alweer heerlijk gegeten vanavond. Met eend op de barbeque zullen we er morgen weer tegen kunnen.
Lourdes-Lourdes blijft nog altijd niet voor doetjes, maar de bestemming komt toch in zicht.

Quatorze Juillet

Deze ochtend hoopte ik te stralen in de zon met het wielertruitje van Saxobank dat Alexander me mee gaf. Ik zou dat ook doen uit sympathie voor de gele truidrager Franck Schleck.
Langs duurde het mooie liedje niet, want niet één maar minstens tien hemelsluizen werden open getrokken. Tot en met een begin van lichte hagel, bij een door Sven gemeten temperatuur van 7° C kregen we over ons heen. Deze nationale feestdag zal in de meteorologische geschiedenisboeken van Frankrijk geboekstaafd worden als de natste sedert decennia en voor nog meer dan 50 jaar in de toekomst.
In La Puye (ik had bij het binnen rijden van het dorp door mijn beregende bril gelezen : “La Pluie”) kregen we van onze volgers verse kleren en een warme tas koffie.
Wat daarna volgde was een monotone rit door een verlaten Frans landschap, alweer overdreven beladen met bulten en opnieuw – het klinkt vervelend – slechts één grote tegenligger. Voor ons geen Marseillaise op de Champs Elysées maar eerder een treurmars.
De eentonigheid werd enkel doorbroken door 5 keer hetzelfde ritueel van regenvest aan/uit/aan/uit.
De enige zon die we vandaag zagen, was deze in de harten van de miljoenen zonnebloemen die ons traject afboordden.
Svens fietsthermometer mat een gemiddelde van 19°. Er zat jammer genoeg geen pluviometer op. Die zou waarschijnlijk toch overgelopen zijn.
Op de camping geen rust, maar gesleur naar wasmachine en droogkast. De koerstenues waren dringend aan een wasbeurt toe.
En kijk, daar was om de dag te eindigen toch wat zon bij. De reuzepizza smaakte als een koningsmaaltijd.
Morgen weer vroeg uit de veren voor alweer een stapje dichter naar het einddoel.

La Route Touristique

Vandaag vertrokken in de buurt van Fontainebleau, het verkoelende Bois Domaniale d’ Orléans doorkruist, de Loire overgestoken in Orléans, gepasseerd én gefotografeerd aan het kasteel van Chamborg, dwars door de wijngaarden van de Loire om te eindigen in een schitterende Chambre d’Hôtes in Noyes-sur-Cher. Ondertussen ook het kasteel van Chevigny gepasseerd en ons een stukje thuis gevoeld omdat dit gebouw gebruikt werd als voorbeeld in de boeken van Kuifje.
Menig toerist zou jaloers zijn van zo’n parcours.
“Een vlakke rit” hadden we gisteren in het roadbook gelezen. Niets was minder waar. Mon oeil dus. De Fransen vinden wel altijd een reden om gemiddeld per 10 kilometer een bult in de weg te leggen. Veel kaarsrechte wegen met maar één grote tegenligger : de wind. De ganse dag boksen tegen iets waartegen je weet dat je toch niet kan winnen.
Ik kreeg de indruk dat het merendeel van de Franse chauffeurs een brevet van racepiloot op zak hebben. De kadavers langs de kanten van de weg waren ervan de stille getuigen. Egels, katten, vogels en zelfs een uil. Zo te zien had hij nog niet zo lang geleden voor het laatst “Oehoe” geroepen.
Verder overal graan, groensel, zonnebloemen en wijngaarden om ons heen. Ook veel zon en voor de klimatologen onder jullie een maximum van 33° C en slechts enkele druppels waters als afkoeling.
Morgen is het 14 juli, de Franse nationale feestdag. Vive la France, vive le vélo.

Een Ardeense wielerklassieker

Sven en ik zijn van geen kleintje vervaard wat betreft het bestijgen van hellingen, maar wat we vandaag onder de wielen kregen, kon best de vergelijking met de toeristenklassieker Tilff-Bastogne-Tilff doorstaan, met La Redoute en al erbij. Er kwam geen einde aan de opeenvolgende hellingen en ze waren stuk voor stuk ellenlang.
Gelukkig zat het weer wat beter mee dan gisteren. Het ochtendonweer had voor afkoeling gezorgd en de rest van de dag hield de temperatuur zich gedeinsd. 29° maximum op Svens meter.
Van begin tot einde de wind van voren. Die was gisteren als vanaf Doornik te voelen. Hij komt duidelijk uit het Zuiden en haalt 4 à 5 Beaufort op sommige momenten.
Vandaag ook maar één lekke band, voor mij dit keer en dat al na 20 kilometer.
Het wijwater van gisteren was goed tegen de hitte, vandaag hielp het tegen de maandagse verkeersdrukte. Vooral in Meaux was het soms kantjes afrijden. Nog geen 10 kilometer fietspad kregen we geprestenteerd.
De avond was improviseren. Niet voor Sven en de zijnen, want die genoten van een charmante gastvrouw in hun Chambre d’Hotes. Alhoewel, laat dat charmant er maar af. Een controlefreak die ons meteen met camper en al de hof afgooide. Trop grand !
Dan maar een sanistation gezocht en uiteindelijk gevonden wat verderop. Gelukkig heeft mijn vrouw op korte tijd haar rijden met een vijftonner aangescherpt. Mijn pet er voor af.

Morgen wordt het gelukkig een vlakke rit. De rest van de volgers gaan het kasteel van Chambord bezoeken. Het is hen gegund na de eerste dagen van hossen en hijgen om ons zo goed mogelijk bij te staan.